Auteur: Belinda Aebi

Biografie:

bb16_aebiDe ‘goesting’ om te schrijven, begint bij het levensverhaal van mijn vader.

Hij is de oprichter en bezieler van Rodania, het horlogemerk dat hij als 19-jarige Zwitserse knaap in België op de rails kwam zetten. Samen met mijn moeder, jawel, zijn eerste secretaresse en kort nadien zijn echtgenote, laat hij de kleinschalige firma in een voor hem onbekend Brussel, evolueren tot een dynamisch en succesvol bedrijf.

Onze ouders, (ik heb broer en zus) die van Rodania een
topmerk zouden maken, dat kon niet onbeschreven blijven, dat zouden onze kinderen en kleinkinderen later lezen, wat zeg ik, ‘moeten’ lezen! (verplichte lectuur!)

In 2008 besluiten ze, op dat moment 75 en 76 jaar jong, dat
het welletjes is geweest en gaan op rust. Ze hebben overschot van gelijk.
Ze kunnen met voldoening en fierheid terugblikken op een bewogen en bruisende loopbaan. In de lente van 2008, krijg ik zin om de biografie van mijn vader, Manfred Aebi, in een boek te gieten, als kers op de taart, als vorm van bewondering en appreciatie.

Zo rolt in 2009 ‘Swiss Made’ van de pers, het relaas van een warme self-made man, een retrospectieve van de groei van een horlogebedrijf doorspekt met spitante, familiale anekdotes.

Tijdens het werken aan het boek, leer ik mezelf een stukje beter kennen, in dien verstande dat ik voel dat ik aan het proces van het neerpennen, een immens plezier beleef.

Na ‘Swiss Made’ had ik binnen in mij één en ander voelen verschuiven. Was het de schrijfmicrobe die zich in mijn lijf genesteld had? Nu kan ik hier volmondig ‘ja’ op antwoorden, want ze is blijven zitten en ze valt steeds harder aan, zonder dat ze me ziek maakt. Wat nog meer is, ik heb het graag, dat ze me prikt en dooreen schudt.

Na ‘Swiss Made’, sla ik een andere piste in, die van het misdaadverhaal, want ik wist nu zeker dat ik wilde schrijven, maar dan iets waar spanning in zat, iets waar je ongeduldig verder in wilde lezen, iets wat intrigeerde en zou blijven hangen.

Of ik het kon, heb ik me hooguit drie seconden afgevraagd, het ging erom dat ik het zo graag deed en mezelf wilde uitdagen.

Marilyn Monroe sprak ooit de wijze woorden ( en ja, naar het schijnwas ze écht blond) : ‘I wasn’t the prettiest, I wasn’t the most talented, but I wanted it more than anybody else.’

Daar draait het om in dit leven, als je iets echt ‘wilt’, komt het wel, er is maar één voorwaarde, je moet het ‘hard genoeg’ willen. Ik heb op een dag mijn voeten onder tafel gestoken, mijn pc opgestart en mijn vingers op het toetsenbord gelegd. Ze lagen daar goed.

Het was werken, ik zag of hoorde haast niemand, maar het voelde als dikke fun.
Sindsdien schrijf ik dagelijks, soms enkele uren, vaak een hele dag.
Soms sta ik op, midden in de nacht, en schrijf een woord of enkele zinsflarden op, zonder het licht aan te steken, mijn notaboek met zijn onafscheidelijke balpen ligt naast mijn bed, ik kan het blindelings opschrijven.

Ik geniet van het fantaseren, van de vrijheid die ik heb in mijn hoofd, van het opzoeken van thema’s, van het gaan praten met mensen die er veel over weten.
Het meeste geniet ik natuurlijk van het bedenken van een plot, en dat zorgt vaak voor slapeloze nachten en een rothumeur. Tot ie er dan is, en alle puzzelstukjes in elkaar vallen, dat is het allermooiste moment, een zeepbel die plots open springt.

In de periode 2010 en 2016 publiceerde Belinda Aebi zeven misdaadromans in de reeks rond de Gentse onderzoeksrechter Maud Gelderman. In 2017 verscheen haar eerste stand-alone: ‘Troebel water’.

Website: http://www.belinda-aebi.be 

Bibliografie :

  • Dubbelspel, Uitgeverij Manteau WPG, 2010
  • Het geluid van stilte, Uitgeverij Manteau WPG, 2011
  • Het container meisje, Uitgeverij Manteau WPG, 2012
  • Darkroom, Uitgeverij Manteau WPG, 2013
  • Zigeunerbloed, Uitgeverij Manteau WPG, 2014
  • Nepvlees, Uitgeverij Manteau WPG, 2015
  • Blow-up, Uitgeverij Manteau WPG, 2016
  • Troebel water, Uitgeverij Manteau WPG, 2017
  • Ademnood, Uitgeverij Lannoo, 2018