Monthly Archives: november 2017

Geert van Istendael: “Het lijk in de boomgaard”

vanistendael_het-lijk-in-de-booomgaard_smEen dode man onder de herfstige appelbomen. Nog wel in Brussel. Zijn keel is overgesneden. Van het moordwapen ontbreekt elk spoor. Een kettingrokende commissaris en een al even kettingrokende inspecteur zwerven heen en weer tussen de rijkste villawijken en de grauwste buurten van de stad. Wie deed het? De beeldschone echtgenote? De puberale popzanger? De zwaar verbetaalde CEO? Een brutaal ontslagen arbeider? Een fundamentalist misschien? Of ligt dat laatste te zeer voor de hand? De zoektocht is even spannend, absurd en chaotisch als de stad zelf: Brussel, onvoorspelbaar in zijn talrijke talen, vage dreiging in zijn straten, spot alleen kan je redden. Satirisch, bij flarden grimmig, bij flarden hilarisch. Kortom, een intens Brussels speurdersverhaal.

Het lijk in de boomgaard, Uitgeverij Houtekiet, 2017

Biografie Geert Van Istendael

VVMA-Lid: Geert van Istendael

van_IstendaelGeert van Istendael (°Ukkel, 1947) studeerde sociologie en wijsbegeerte. Hij werkte bij het Nationaal Fonds voor Wetenschappelijk Onderzoek, over ruimtelijke ordening. Hij was ook journalist bij de nieuwsdienst van de VRT, waar hij zich bezig hield met Belgische politiek en Duitsland. Sedert 1993 is hij zelfstandig schrijver. Als essayist, columnist, polemist, dichter en prozaschrijver blijft hij gefascineerd door het Belgische politieke bestel en in het bijzonder door zijn geboorte- en woonstad Brussel. Van Istendael wordt gewaardeerd als vertaler van Duitse auteurs als Goethe, Heine, Brecht, Fried en Kahlau die hij grotendeels vertaalde samen met dichter Koen Stassijns. In 1995 werd hij bekroond met de Geuzenprijs.

In 2017 publiceert hij zijn eerste misdaadroman, iets wat hij sinds lang wilde doen.
“Een misdaadroman – ik hou niet van het vage woord thriller – heeft zijn eigen regels waar je rekening mee moet houden. Opbouw is erg belangrijk en je moet er goed op letten dat je de personages duidelijk neerzet. Voor de technische zaken kreeg ik advies van twee politiemensen, onder wie iemand met een verleden bij de rijkswacht.”
‘Het lijk in de boomgaard’ is alvast een schot in de roos. Met dit werk kaapt hij de Fred Braeckmanprijs 2017 weg voor het beste debuut in het misdaadgenre.

Bibliografie

Misdaadromans

W.A. Dehairs: “Lockdown”

Het verleden tikt weg in het heden

Dehairs_lockdown_smWat als een persoonlijk en een nationaal trauma in elkaar opgaan?
Op een dag krijgt journalist Chris Kooi een brief, van zichzelf. Het is een brief die hij 30 jaar geleden verstuurde aan zijn grote vlam Cath, die plots uit zijn leven verdween. Later volgen nog twee brieven en dan een postkaart: Hotel Falstaff, Brussel, zondag, 22 uur. Geïntrigeerd trekt Chris naar het centrum van de hoofdstad, waar uit vrees voor een terroristische aanslag een ‘lockdown’ aan de gang is. Deze afspraak in surreële omstandigheden brengt bij Chris verdwenen herinneringen naar boven. Wat hij ontdekt, heeft implicaties voor zijn eigen leven, maar ook voor de toekomst van het land.

Lockdown, Uitgeverij Lannoo, 2017

Biografie W.A. Dehairs

VVMA-Lid: W.A. Dehairs

DehairsNaast schrijver is W.A. Dehairs ook ex-journalist (voor een krant in Luxemburg), ex-onderzoeker (aan de universiteit van Wenen) en ex-drummer (klopt niet, maar hij wilde indruk maken op de meisjes). Nu is hij leraar en, volgens ingewijden, ook een erg goede danser op verlaten dansvloeren. Hij heeft schrijfwedstrijden gewonnen en schrijfwedstrijden verloren, al herinnert hij zich niets meer van die laatste. Hij houdt van goede boeken, Italiaanse koffie en wandelingen in de regen.

Bibliografie

Patrick Dooms: “Migraine van Magritte”

Dooms_MagritteIn deze roman lopen twee verhaallijnen door elkaar. René Magritte speelt in beide een prominente rol, waarbij feiten en fictie worden vermengd.
Het ene verhaal wordt verteld door Edward, een bijna tachtigjarige die in 1976 terugblikt op gebeurtenissen van meer dan honderd jaar geleden. Als jonge Vlaamse migrant in Charleroi, heeft hij René Magritte van dichtbij gekend. In zijn schriftje houdt hij zijn herinneringen bij aan de pesterijen waar hij vaak het slachtoffer van was.
Het andere verhaal speelt zich af in het nu. Het is dat van Emma en Sven, twee beveiligingsmensen in het Magrittemuseum in Brussel. Als jongste van het team trekken ze meestal met elkaar op. Emma heeft een oogje op Sven, die echter tot over zijn oren in de schulden zit.
Terwijl die twee jongeren, samen met enkele oude rotten op het vlak van bewaking én vervalsing, een kunstroof op stapel zetten om hun geldproblemen op te lossen, gaat het geplaag in het andere verhaal van kwaad tot erger. En trouwens, hoe zat dat nu precies met die zelfmoord van René Magrittes moeder? Daar heeft de vervalser in elk geval zo zijn eigen theorieën over.
Beetje bij beetje wordt duidelijk hoe de twee verhaallijnen met elkaar verweven zijn.

Migraine van Magritte, Uitgeverij Het Punt, 2017

Biografie Patrick Dooms